OLLO... OLLOOOOOOO!!! NOVA ENTRADA ANAL!!!

Jelou for todas e máis for todos. Preséntovos á miña jata. Podedes comprobar que é moi faladeira, non sei a quén saliría. Chámolle Cristi, como aquela famosa que había que escribía novelas, A Jata Cristi. Aí vo la deixo contándovos o chiste do día ou quen di do día, di do familia ou mirmo do jadis ou mirmo do Froiz (tamén como aquel inteletual chamado Simon Froiz que non juecos libres montou unha cadena de supermercados, como os supermercados Metadona, mirmamente).

A MIÑA JATA 

O CHISTE DO DÍA (QUEN DI DO DÍA, DI DO FAMILIA, DO JADIS OU MIRMO DO METADONA)

Díxolle unha puta á outra,
-e lojo tí, que lle vas pedir ós Reis???
-ah, cona... eu 60 euros coma a todo cristo!!!

E un de rejalo por ser Navidá:

Entra Papá Noé (non o que tiña a arca, se non o de rojiblanco con barba que traballa coma o Rey, un día ó ano) nunha habitación onde ta medio durmindo unha rapaciña juapirma e dernudirma. O Papá Noé, plántaselle alí ós pés da cama, solta o saco alí nunha esquina e empeza a quitarse a roupa toda. Cando está quitando os calzoncillos que é o último que lle quedaba, érjese a rapaciña da cama, empeza así a mirar pa el toda extrañada e dille:
-Dior mío, Papa Noé, non me sea trormo!!!  Díxenlle que quería un "Volvo"... un "Volvoooooooo"!!!

O CHISTE DO DÍA (QUEN DI DO DÍA, DI DO FAMILIA, DO JADIS OU MIRMO DO METADONA)

-Mamá, mamá!!! O meu mociño quixo abusar de min!!!
-Filla, dior mío!!! contra a túa voluntá???
-Non, mamá... contra unha parede, carallo!!!

VOLVO CO "O ANAL", IJUALITO IJUALITO QUE O TURRÓN (A CASA POR NAVIDÁ).

Bueno, bueno e bueno. Cando dijo Volvo co "Anal", no me refiero a que salja un novo modelo de coche de marca sueca (o sea, moribunda de Suíza, claro) se non que me refiero a que volvo a funcionar co diario "O Anal".
Lo cualo quiere dicir, puer va a ser que despois de uns cuantos mesiños, vuelve al mercao virtual "O Anal" (o diario que sale unha ves ó ano). Efetivamente, ijualito que o turrón (bueno, quen di "turrón", di "yojinebra", claro). Reanúdase aquí a versión onlain que a tiña así un jurruchiño abandonada. Vos iré poniendo aljo de vez en cuando (ó mellor a todas no os pongo, pero haré un erfuerzo) y espero que vos juste una chea y todas esas cosas. Sopoño que o non ter que facer, dá en vicio e aljo hai que buscar.
Que sepais que se irán espetando novas secións. Unha xa tá asejurada que  será "O chiste do día" (que bueno, que quen dí do día, di do familia ou do jadis ou do metadona, o sea, o que máis paje na publicidá) que no vor lo vais a creer, pero vai consistir en poñer un chiste de ves en cuando.

A plantilla de personal, sije a mirma, tanto na escribición, como na edición, como na fotojrafía, como nos vidrios, como... como... como na cociña normalmente, coma todo cristo... onde vou comer, non si??? Quero decir, que sejimos os mirmos eu.
En cualquiera caso, como din no erlojan, "se non vos justa, devolvédelo" (pero despois é mellor que lle mandedes un omeprazol ou un almax polo tema dos ácidos estomajales).

Derde o mirmo centro lumbáljico da Estrada, Manolo do Atlético ó aparato.

TEMA DO DÍA: BODA DA MENIÑA DO EXORCISTA

VOS ESPETO AQUÍ O REPORTAJE DA BODA DA MENIÑA DO EXORCISTA CANDO SE CASOU CO IRMÁN DE ALBERT, SI, HOMBRE, O JRANDIRMO FÍSICO ALEMÁN, O SEA, CON FRANK ... SI, CARALLO, FRANK EINSTEIN, DIOR MÍO!

NON TIENE NINJÚN DESPERDICIO... BUENO, SI... SOLO CANDO SE PUXO A JOMITAR Ó ENTRAR NA IJLESIA, DIOR MÍO...!

SIMPLEMENTE QUERÍALLE FACER A ESTE MALAJEÑO ROVIRIÑA UN JUECO NO MEU BLÓ QUE SE LO TIENE MÁIS QUE MERECIDO.

" ...COÑO FRANKI...! OSTIA PUTA...! AAAAJJJJJJJJJJJJHHHHH!!!! QUE MA DAO UN AGRIO, ME CAGO EN DIO, YO QUE PUEDO...! VAMO A CASANNO, CABEZÓN, VAMO A CASANNO...! -PERO SORCI, SI NOS CASAMO TIENE QUE SER POR LA IGLEZIA... -COMO...? ME VA A METER TU A MI EN UNA IGLEZIA, CABEZÓN? ME CAGO EN TU PUTA MADRE...! PERO TU NO SABES QUIEN SOY YO, CABRÓN? QUE SOY LA NIÑA DE EXORCISTA...! COÑO! QUE YO LO QUE TENGO AQUÍ DENTRO ZON DEMONIOS, QUE NO ZON ARDORES... NO TE EQUIVOQUE...! QUE YA TUVE QUE HACÉ LA PRIMERA COMUNIÓN POR LO CIVÍ... CABRÓN...! COMO ME VA A METER TU A MI EN UNA IGLESIA...?".

 " ‎...Y CLARO, LA NIÑA DEL EZORCISTA, NAMÁ PONÉ U PIÉ EN LA IGLEZIA...(ZE CAZARON EN LA CATEDRÁ DE ZANTIAGO, DATO CURTURÁ) EMPIEZA A HACÉ MORTALE POR EL TESHO GÓTICO... EMPIEZA A COLUMPIARZE POR EL BOTAFUMEIRO, EMPIEZA A VOMITÁ ENCIMA DE LA FAMILA ADAMS, AL CONDE DRÁCULA... Y CLARO... TODO LO INVITAOS EZTRAÑAOS... -PERO NIÑA DEL EZORCISTA, NIÑA DEL EZORCISTA... QUE TE PAZA MUJÉ? -YO QUE ZÉ... UUUUUUUUUUHHH...! ZERÁ QUE EZTA MAÑANA NO ME HE LEVANTADO MUY CATÓLICA...!".

O NOSO DANI ROVIRA... DÚAS PALABRAS: ESPE TACULAR

NOVA ETIQUETA LICOR CAFÉ MANOLO DO ATLETICO...!

RENOVARSE O MORIIIIIIIIIIIIIIIIIIR, DIOR MÍO...! A PARTIR DE AJORA MIRMO, APARECERÁ UN NOVO ETIQUETADO NAS BOTELLAS DE LICOR DE CAFÉ MANOLO DO ATLÉTICO.

QUE SEPADES QUE SOLO SE PODE MELLORAR A ETIQUETA... NI QUE DECIR TIENE, QUE O LICOR É IMPOSIBLE MELLORALO E A VIRJEN...! 

LO PETO Y AL CARALLO! OJO TAMBIÉN A LA ESTROFIÑA DEL FINAL... AVISO!

MUCHIRMAS JRACIAS, DERDE AQUÍ A MANOLIÑO RIVEIRA, MÁIS CONOCIDO AJORA MIRMO COMO "DOCELEIRO", E NO FACEBÚ COMO Melitona Seijo Porto, POLA SÚA COLABORACIÓN Y/O COLABORAMIENTO, TANTO NA ETIQUETA COMO NO NOVO CARTEL DE PROMOCIONAL DA PINÍCULA "A MIÑA PATRIACIÓN". QUE SEPAS, MANOLIÑO QUE O QUE NON ME SIJE JUSTANDO NADITA SON OS COLORES. ESTO DE ROJO Y BLANCO... NON SEI, NON SEI! TRAJEI POR TI E NAMAIS. UNHA APERTACIÓN Y/O APERTAMIENTO FOR LLÚ!


E AJORA, O POEMIÑA QUE ME SE ESCURREU: DOCEDECASÍLABO DE ARTE MAIOR (EU SI QUE TEÑO UN ARTE JRANDIRMO) E RIMA CONSONANTE, QUE DEBE SER APROXIMADAMENTE UN QUINTETO DESES: 


NON VOS PODEDES MARCHAR DESTE MUNDIÑO,
NIN PASANDO CALOR, NIN PASANDO FRÍO,
CARALLO! SIN PROBAR ESTE LICORIÑO!
E, ARREDEMO, CON QUE RIMARÁ "FRÍO"? 
PUER SIIIIIIIII...! EFETIVAMENTEEEEE...! CON, DIOR MÍOOOOOOOOOOOOOOOO!

TRÁILER MANÓLOJO "A MIÑA PATRIACIÓN"... BUENO, COMO É PEQUENO, MÁIS QUE UN TRÁILER... É UNHA FURJONETA, DIOR MÍO!

...Pois, a miña vida eche moi triste, dior mío...! Os meus pais foron uns denijrantes... Si, carallo! Uns denijrantes deses que tuveron que marchar pa Alemania pa traballar, dior mío! Pero dos de antes, eh! Dos buenos! Dos que aproveitaban moi ben os anos de emijración y/o/e mijramiento, porque cando viñeron definitivo pa España, contáballe o meu pai todo orjolloso a Ramiriño de Vieites a súa esperencia:

—Pois si, Ramiriño, si! Marchamos po estranxeiro cun par de alparjatas e, cando viñemos, tiñamos entre os dous vinte e pico de millóns...

—E lojo... pa que carallo quereredes tantas alparjatas, dior mío? -Rebateulle o noso Ramiriño...